Deze blog gaat over woorden zoals mooi, passie en groei

Tegenwoordig zijn opmerkingen ‘mooi’, kan je pas gelukkig zijn als je je passie hebt gevonden en is iedereen gek op persoonlijke ‘groei’.

Allemaal leuk en aardig. Maar wat zegt dit nou eigenlijk, als deze woorden voornamelijk een bepaalde verkoopwaarde vertegenwoordigen? Het lijkt wel alsof iedere coach op Instagram hetzelfde praat. Als je door de bomen het bos niet meer ziet: ik snap je. Want waar iedereen probeert ‘authentiek’ te zijn in taal en communicatie, komt het erop neer dat iedereen hetzelfde lijkt. Iedereen gebruikt dezelfde woorden zoals passie, mooi en groei. Allemaal positieve woorden waar je niet tegen kunt zijn toch. Maar vertel eens: wat blijft er over van de integriteit van woorden als ze door iedereen op dezelfde manier overal, constant worden gebruikt?

En los daarvan, waarom moet een gesprek of opmerking altijd ‘mooi’ zijn? Komen er bloemen uit je mond? Diamanten misschien? Waarom moet je altijd ‘groeien’ als mens? Ben je te klein? Niet goed genoeg zoals je bent? Moet je altijd streven naar meer?

Het is oké, om oké te zijn met wie je bent

Wil je even iets anders horen? Heb je het gevoel dat je tekortschiet? Dat er iets mis met je is als je even niet wilt groeien? Als je niet alles mooi vind. Of als je gewoon ff klaar bent met het moeten hebben van een passie. Tegen jou wil ik zeggen: ‘het is oké. Het is oké om oké te zijn met wie je bent.’

Het misplaatste gebruik van woorden zoals groei, mooi en passie

Ik heb uiteraard niets tegen persoonlijke groei of zo. Maar ik heb wel iets tegen het constante en misplaatste gebruik van dit woord. Alsof het gaat om het dagelijks verwisselen van je ondergoed. Ik heb iets tegen persoonlijke groei als einddoel i.p.v als middel om een doel te bereiken. Ik heb iets tegen de suggestie dat alles maar mooi moet zijn. Terwijl sommige dingen helemaal niet mooi zijn. Sommige dingen zijn lelijk. Niet aardig. Je zit niet altijd te wachten op feedback. De ongevraagd mening of het ongevraagd advies van iemand anders. Je hoeft ook geen passie te hebben. Waarom is passie een synoniem geworden voor je hobby of dagelijkse beslommeringen? Ik bedoel, je kan toch gewoon een leuke hobby hebben, toch? Je baan kan genoeg voldoening geven zonder dat werken je passie is. Waarom moet werk je passie zijn? Volgens mij is dat maar aan weinigen onder ons voorbehouden. En zal het merendeel van ons mensen toch echt gewoon moeten werken om geld binnen te halen. Ook als dat werk niet altijd leuk is.

Nou ja, hoe denk jij hierover? Laat het me vooral weten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *